Woilff-Eisner

Dolna wewnętrzna granica szczy. tów płucnych znajduje się na 3 palce wewnątrz od wyrostka barkowego, biegnie sprzodu i styłu do pachy. K r o n i g opukiwał od wewnątrz ku zewnątrz, zaczynając opukiwanie na szyi w obrębie stłumionego dźwięku i idąc .na karku wzdłuż mięśnia kapturowego do barku, notując przejście stłumienia w jawny dźwięk (górno-wewnętrzna granica), a potem — jawnego w stłumiony (dolno-zewnętrzna granica). Osobiście postępuję w ten sposób, że po określeniu dolno-zewnętrznej granicy idę spowrotem od zewnątrz do wewnątrz i sprawdzam w ten sposób górno-wewnętrzną granicę, a to dlatego, że -ucho nasze łatwiej łapie przejście jawnego dźwic-ku w stłumiony, aniżeli tłumionego w jawny. Według K r 6 n i g a odległość między obiema granicami prawidłowo wynosi około 7-miu ctm. Dla celów praktycznych N e u m a n n uprościł metodę K r 6 n i g »\ : opukuje on tylko jamki nadcibojczykowe i notuje odległość w ctm. wewnętrznej i zewnętrznej granicy. Według niego szerokość poła K r o n i-g a rzadko tylko przekracza 5 ctm. Według Woilff-Eisnera szerokość jawnego odgłosu w najwęższem jego miejscu na karku wzdłuż mięśnia kapturowego, tak zw. isfhmus, nie powinna być mniejszą od 4 cum. Szerokość obu pół powinna być jednakowa; łożnica szerokości ich, jak również nieostre, zamazane granice dźwięku jawnego, świadczą o patologicznym stanie szczytów płucnych. Podczas opukiwania należy zwracać uwagę aia charakter odgłosu opukowego nad polem imiędZy obu granicami. W praktyce wystarczy ograniczenie się do porównania odgłosu opukowego nad obu szczytami. Posługujemy się przytem opukiwaniem słabem lub średnio-silnem.